علّامه حکیمی درکتاب مکتب تفکیک چنین یادمی کند:« به این گونه حضرت سیّدموسی زرآبادی قزوینی، عالمی بوده است ربّانی،ومتألّهی قرآنی،ومرزبانی تفکیکی ومربّی ای‏ بزرگ،ومتعقّلی سترگ،وسازندۀ ارواحی قوی،وپرورش دهندۀ بزرگانی نمونه درفضیلت وکمال وتعالی روحی وانسانیت سیرتی.خواص ودوستان وشاگردان ایشان،دربارۀخصوصیات روحی وقدرت های‏ معنوی وی ،آگاهی ازاسرارخفیّه،تسلط براشیا،تصرّفات،بروزکرامات،فیض بزرگ«تشرّف»،اطلاع از «اسم اعظم» ،اسرارریاضتی آن،«خلع بدن» وخلسات ممتدروحی و روحانی،مطالب ووقایعی‏ نقل کرده‏اند بسیارمهم.و اینجانب خودبرخی را از موثّق‏ترین ونزدیک ترین کسان ایشان،یعنی مرحوم‏ استادحاج شیخ مجتبی قزوینی(که هم برادرهمسرحضرت سیّد،و هم اززبده‏ترین ومأنوس ترین شاگردان‏ واصحاب وی بودند)نیزشنیده‏ام.

 

مکتب تفکیک(ضمیمه تاریخ وفرهنگ معاصر،ویژه نامه 1)(1373)،ص164.